Terug
In de cabine bij

vrachtwagenchauffeur Wendy

Door onze reporter - Met haar hoogblonde haar, glimmende handtas en salade voor onderweg haalt Wendy van Echten in één klap alle vooroordelen over vrachtwagenchauffeurs onderuit. Ik kan niet wachten om de nog maar 23-jarige Nieuwleusense te vragen hoe het is als vrouw in deze mannenwereld.

Vandaag rijd ik met haar mee door Noord-Nederland om stukgoed weg te brengen. Het is een zonnige maandagmorgen en nadat Wendy haar roze beker heeft gevuld met koffie is het tijd om te vertrekken.

Van bakkerij naar transportbedrijf

Wendy was nooit van plan om vrachtwagenchauffeur te worden, vertelt ze me onderweg naar het eerste adres in Tynaarlo. “Als klein meisje wilde ik bakker worden.” Deze droom heeft Wendy al op jonge leeftijd waargemaakt. Maar toen de bakkerij sloot moest ze op zoek naar ander werk. Via een vriendin en tevens ex-collega komt ze bij Tielbeke terecht.

Ik had niks met vrachtwagens”

“Ik had helemaal niks met vrachtwagens. Maar ik dacht, ik ga gewoon die opleiding doen en dan zie ik het wel. Nou, dat is mij hartstikke goed bevallen. Ik heb het super naar mijn zin.” Wendy volgde een opleiding binnen Tielbeke, waarbij ze wekelijks vier dagen werkte en één dag les kreeg. De lessen volgde ze gewoon bij Tielbeke, die een eigen chauffeursopleiding heeft. Inmiddels is Wendy zo’n 5 jaar aan de slag als chauffeur en ik ben reuze benieuwd hoe ze zich staande weet te houden tussen de mannen.

Das ist eine Frau

Volgens de nuchtere Wendy valt het allemaal wel mee. “Tegenwoordig zijn er steeds meer vrouwelijke chauffeurs, zeker in Nederland”, legt ze uit. “Maar in Duitsland is het anders. Laatst was ik daar ergens aan het lossen. Ik had op gegeven moment wel vijf toeschouwers. ‘Das ist eine Frau!’, riepen ze vol ongeloof naar elkaar. Ik moet daar wel om lachen.”

Ook in Nederland is het soms nog even wennen voor klanten. Vaak gaan ze er automatisch van uit dat Wendy met een bestelbusje komt als ze haar stem door de telefoon horen. “Ze zeggen dan: ‘Zet hem maar gewoon naast de deur!’ Als ik dan met mijn vrachtwagen aan kom rijden schrikken ze wel even.”

Helpen tillen

Wordt Wendy dan ook anders behandeld dan haar mannelijke collega’s? “Ja, soms wel”, geeft ze toe. “Dan willen klanten me helpen tillen, terwijl ik het prima zelf kan.” Ook moet ze zich soms extra bewijzen. “Als ik twee keer achteruit moet insteken dan staan daar wel eens wat mannen bij te lachen. Dan heb ik het idee dat ik extra goed mijn best moet doen. Terwijl ze er zelf misschien wel zes keer over doen.”

Jongens, hoe gaan we dit nou weer doen?”

Overwinning op mijzelf

Als ik zo zie hoe Wendy de vrachtwagen in onmogelijke bochten weet te manoeuvreren hoeft ze zich volgens mij nergens druk om te maken. Dit is ook juist wat het vak volgens haar zo leuk maakt. “Soms denk ik: ‘Jongens, hoe gaan we dit nou weer doen?’ Maar als ik dat ding dan toch achteruit door een smal straatje krijg geeft mij dat een goed gevoel. Een soort overwinning op mijzelf.” Niet veel later rijden we door zo’n smal straatje in Groningen en ik snap wat ze bedoelt.

Inmiddels rijdt Wendy zowel in binnen- als buitenland. Geregeld slaapt ze in de cabine, zo’n 2 á 3 nachten per week. Gek genoeg geeft dit haar veel rust. Want thuis kan Wendy moeilijk stilzitten. “Er zijn altijd dingen die gedaan moeten worden. De was, even met de stofzuiger door het huis. Voor ik op bed lig is het zo een paar uur verder. Maar de volgende ochtend moet ik er wel weer vroeg uit. Daarom dacht ik, dit moet anders.”

Wendy vervolgt dat Tielbeke heel flexibel is. “Als je wilt kun je iedere dag om 18:00 uur thuis zijn, maar ik vind die vaste ritten minder leuk. Liever rijd ik internationaal en slaap ik onderweg. Als de dag erop zit parkeer ik mijn vrachtwagen en ga ik wat eten. Vaak neem ik nog een douche en dan is het bedtijd. De volgende ochtend ben ik direct al in de buurt van het eerste losadres. Dat bevalt me veel beter dan iedere dag naar huis rijden.”

Je doet gewoon je deurtjes op slot”

Hoge nood

Dit roept direct wat praktische vragen bij me op. Want waar douche je dan? En hoe doe je dat als je naar de wc moet? Dat lijkt me toch lastig soms. Wendy moet lachen. “Dat is wel een ding ja, maar gelukkig hebben bijna alle tankstations en parkeerplaatsen een toilet en vaak ook een douche. Ik zorg er wel voor dat mijn blaas leeg is voor ik ga slapen. En ‘s ochtends haast ik me naar de eerste klant. Ook heb ik voor de zekerheid altijd een emmer bij me,” vertrouwt Wendy me toe. “Maar die gebruik ik eigenlijk nooit.” Toch lijkt het mij een handige tip om mee te nemen in dit verhaal.

Dat je geen luxe hoeft te verwachten lijkt me logisch, maar voelt Wendy zich ook wel eens onveilig in de cabine? “Nee, maar ik ben ook niet bang aangelegd. Wel zorg ik altijd dat ik op een plek sta met meerdere chauffeurs. Of ik parkeer onder een lantaarnpaal of bewakingscamera. Maar je doet gewoon je deurtjes op slot en dan is er niks aan de hand.”

Iedereen kan het leren

Wendy is dan ook een stoere meid die zich prima weet te redden als vrachtwagenchauffeur. Voor we afscheid nemen kom ik erachter dat dit in groot contrast staat met haar hobby’s. Ze is namelijk thuiskapster, toneelspeelster en was tot voor kort majorette. Volgens Wendy gaat dit prima samen en kan iedereen chauffeur worden: “Iedereen kan het leren. Ik kon het eerst ook niet. Ik had helemaal niks met vrachtwagens of wegen. Maar nu heb ik alles goed voor elkaar. En ik wil hier voorlopig ook niet meer weg.”

Wendy haar collega worden? Bekijk onze vacatures!

Loop of rijd een dagje mee bij Tielbeke

Ontdek welke functie in de logistiek en transport bij jou past!

Klik hier